• Minke Siesling

Zondagavond, net na het acht uur journaal

Bijgewerkt: 26 dec 2018


Als kind vroeg ik vaak aan mijn moeder hoe mijn geboorte was geweest. Snel zei ze dan altijd, op een zondagavond, net na het acht uur journaal. Ik had eerst je zussen in bed gelegd en aan je vader gevraagd om de vroedvrouw te bellen.

Zij was er, juist op tijd. Dat het snel was gegaan kon ik ook zien aan mijn perfecte ronde hoofdje op de foto.


Ik kan de keren niet tellen dat ik naar de foto's in het album keek. Mijn moeder, altijd glimlachend, met een bolle buik en drie kleine meisjes rond haar. Een verloren eerste tand van mijn oudste zus, vereeuwigd achter vergeeld plakband. Weer mijn moeder, nu net bevallen, met mij op bed in haar armen en weer die drie kleine meisjes rond haar, een zachte glimlach op haar gezicht. En daarna de foto van mezelf, bolle wangen in een bedje.

'Minke' had mijn vader ernaast geschreven. Op mijn wang een kleine schram, waardoor ik mezelf afvroeg of ik die tijdens de reis naar de buitenwereld had opgelopen. En, vroeg ik daarna altijd aan mijn moeder, was dat dan niet erg dat er weer een meisje bij kwam? Nee hoor antwoordde ze dan, we waren heel blij en dankbaar met weer een gezonde baby, en ik wist en voelde dat ze het meende. En dan gloeide mijn hart en wangen van trots.

Trots op mijn moeder die, zo leek het, de hele wereld aan kon. Trots dat ze blij was met mijn komst. Trots om dit te kunnen zeggen tegen een ieder die het me later zou vragen.


Kort na mijn geboorte gingen we van foto's over naar dia's. Grote bakken met lange sleuven vol donkere vierkantjes werden van zolder naar beneden gehaald en kwamen wonderlijk tot leven op onze woonkamer muur. Waar mijn vader even ervoor het schilderij had weggedaan om zo plaats te maken voor de gezinsmomenten. Heerlijke avonden waren dit, waar er vaak jaren aan vakantiekiekjes, feestjes en verjaardagen door gingen. Hoe de spijker waar het schilderij aan hing dan bij de een, dan weer bij de ander het hoofd leek te doorboren. Hoe de dia's soms schuin of ondersteboven zaten, waardoor de hele familie als een bakje in de achtbaan dan wel naar links, dan wel naar rechts doorhing om te kunnen zien waar onze voeten en waar ons hoofd was. Hoe de tranen over onze wangen liepen van de slappe lach omdat mijn vader op een dag besloot zijn baard af te scheren en we allemaal bang waren voor deze rare blote kinneman. Hoe we ons luidop en vol afschuw afvroegen hoe ze ons in hemelsnaam zo gekleed naar buiten hadden kunnen laten gaan terwijl mijn moeder verontwaardigd uitriep dat 'iedereen' zo gekleed was en dat het 'heel erg in de mode was toen.' En hoe het dia apparaat het uiteindelijk begaf, wij allemaal al lang volwassen. En hoe we nu nog vaak wensen om deze avonden over te kunnen doen. Allemaal samen, met het snorrende lawaai van de machine, de lichten die uitgaan, het zoemen van de afstandsbediening. En telkens even het niemandsland tussen twee beelden, een kort zwart gat tussen weer een vakantie, weer een verjaardag, weer een geboorte. Ja zelfs het kwaad zijn van mijn vader, omdat er (weer) iemand aan de dia's had gezeten waardoor we van Zuid-Frankrijk naar de Efteling via onze tuin al koekhappend weer in Zuid-Frankrijk belandden, zijn ook deel van de warme herinnering.


Door de vele dia's zijn er alleen die paar eerste foto's van mij in dat fotoalbum. En toch zijn die foto's en de gesprekjes met mijn moeder daarover erg bepalend geweest in de weg die ik (professioneel) gegaan ben. En dan ontroert mij dat, omdat zoveel van wat we beslissen en doen veeleer een onbewuste dan een bewuste keuze is. Die vaak diepere wortels heeft en verder teruggaat dan we in eerste instantie doorhebben. En dan geeft het me troost, dat er misschien meer vastligt in een bepaalde weg die we bedoeld zijn te gaan dan we denken. Dat het de kunst is om voorbij het willen in de overgave te kunnen gaan. Dat wat bedoeld is te komen wel zal komen. Zodat we, weer zoveel jaren later, kunnen terugkijken op de beelden van ons verleden en verwonderd zijn hoe waar we nu staan daar al wortels had. En dan denk ik daaraan deze week na een prachtige geboorte, hoe ook deze vrouw mij de kracht en schoonheid van de overgave liet zien. En helpt ze mij herinneren om hetzelfde te doen, op momenten zoals nu, dat mijn hoofd van alles ‘wil’ maar mijn lijf mij de weg naar overgave toont.


Alles begint en eindigt daar waar het kind geboren wordt.














662 keer bekeken