• Minke Siesling

'Wat is oorlog eigenlijk mama?'

Vraagt hij als we aan weer een ander heerlijk Nederlands watertje liggen te luieren. Zijn vinger diep (be)gravend in zijn neus. En: ‘waar worden die slechteriken dan geboren?’ Reden tot al dit neus-gefilosofeer over de oorlog is mijn luisterboek, over een onderduikhuis niet ver van waar wij nu zijn.



'Opa Tiktik (97 jaar!) moest werken in de oorlog' zegt de een. 'Ja' zegt de ander, al druppend met zwembandjes nog aan, 'en gelukkig is hij niet doodgegaan, want anders was ik er niet, ah ja hé!’ Waarna ik bij de derde, onder de diepe frons in haar wenkbrauwen, haar hersenen bijna hoor kraken. En het haar niet lijkt te lukken al die generaties te overbruggen tot ze bij zichzelf uitkomt. Haar broer ziet het ook en helpt haar even. Ongelovig kijkt ze me aan en zegt dan parmantig: 'ik was dan heus wel ergens anders geboren geworden hoor mama.' Oorlog of niet, zij (be)staat hier en nu, zoveel is duidelijk.

En zo komt het dat ik, tussen zonnebrand, zwembandjes en krentenbollen vertel over ongelijkheid, vluchtelingen en het achterhuis. Tot de oudste met tranen in zijn ogen vraagt of ik wil stoppen. Zoveel onrecht is hem te veel. Even twijfel ik of het nog te vroeg is voor deze harde waarheid. Of het niet wreed is om de onschuldige zeepbel waarin hij soms nog vertoeft zomaar te doorprikken.


Maar zijn gevoeligheid raakt me. Nog niet afgestompt of onverschillig en met een groot gevoel van rechtvaardigheid. Die ik even later, eerlijk is eerlijk, minstens zo heftig op zie komen als hij iets minder chips lijkt te krijgen dan zijn broer.


's Avonds bij het slapengaan vraagt de jongste:

'mama, waar is in dit huis het achterhuis?'

15 keer bekeken