• Minke Siesling

(super) Heldendaad


De dag na onze ‘reis’ naar thuisland ben ik een laatste dagje vrij. ’s Ochtends om acht uur, met een krijsende dochter naast me die iets wil wat ze niet mag belt collega Sofie, dat er drie vrouwen tegelijkertijd aan het bevallen zijn en of ik kan inspringen. Ik werp een blik op mijn ongewassen, ruziemakende pyama kinderen en zeg haar dat ik mij zal haasten.

Terwijl ik, tot hun grote vreugde want deze (saaie) moeder laat het niet vaak toe, voorstel om een boterham met choco klaar te maken zet ik snel een paar borden op tafel. Halfweg de trap om me aan te kleden is de eerste al klaar en roept om nog eentje. Dit scenario herhaalt zich een paar keer. Steeds iets verder aangekleed, tanden poetsend op en neer voor nog meer boterhammen denk ik aan een moment vorige week op vakantie.




We waren uitgenodigd om ergens mee te eten. In het tempo dat de bewoners een pannenkoek op hun bord konden leggen had ik er voor alledrie al drie gesmeerd. De verbijsterde blikken over zowel het tempo van eten als het tempo van mijn smeren deed de kinderen glunderen en mij waardering voelen voor mezelf op een bepaald aspect in het leven (het super snel eten kunnen geven aan je kinderen) waarvan ik nooit had kunnen denken ooit uit te blinken, laat staan dat de uitgesproken waardering mij een gevoel van trots had kunnen geven.



Als ik vervolgens voor de vierde keer beneden kom zijn twee van de drie pyama kinderen veranderd in respectievelijk super- en spiderman. Met chocolade rond hun lachende monden kijken ze me aan. Ik schiet in de lach om de gespierde borstkas pakken met chocomonden en haast me naar boven om voor nummer drie ook zo’n pak te halen voor ze de kans krijgt in theatraal huilen uit te barsten en bedank de voorzienigheid dat we juist deze in drievoud hebben gekregen. Nadat ik ze heb afgezet, mijn huis vol staat met koffers, resten choco ontbijt en mijn auto er nog steeds uitziet alsof iemand zijn vuilnisbak erin heeft geleegd zijn de weeën bij de vrouw in kwestie gestopt.


Bevallen valt niet in schema’s en uren te gieten, het vraagt om gevolgd te worden zoals het gaat.

Later die dag levert de vrouw in kwestie een heldenstrijd waarbij ze ‘s avonds haar dochter eindelijk van uit haar buik op haar borst kan leggen.


Want ook dat is baren vaak, een ware strijd die ontzag afdwingt.

Waar alle demonen die je ooit zo mooi weggestopt had vol en explosief naar buiten komen

Waar je tot voorkort de controle had over dingen en je nu een ongeleid projectiel van emoties lijkt te worden

Waar je kwaad wordt, roept en brult dat je het niet kan, dat dit niet haalbaar is, dat het niet zal lukken en de weerstand zo groot is

Waar ogen tranen, voeten stampen en handen knijpen

En je uiteindelijk, omdat je niet meer anders kan, alles los laat en je lichaam het dankbaar overneemt van je hoofd.


Ik hoop dat deze vrouw, op het moment ze in haar leven iets tegenkomt dat onmogelijk lijkt, terug kan denken aan de superheldendaad die ze vandaag stelde. Om er kracht uit te putten en te weten, dat als ze dit ongelofelijke ommogelijke waar kon maken,

er ónmogelijk veel over kan blijven die niet mogelijk is.


En ik hoop dat dit meisje opgroeit met een geboorteverhaal

Over durf en moed,

Over niet rond maar dwars door het meest angstige gaan

Omdat juist daar,

door de diepe zee van angst en pijn, aan de overkant,

de meeste kracht, schoonheid en echte verbinding te vinden is.



246 keer bekeken