• Minke Siesling

Ode aan mijn vader



Dit ben ik, samen met mijn vader. Hij had net ervoor, na jaren baard, beslist deze af te scheren. Mijn drie oudere zussen vonden het maar niks, die man met blote kin die ergens aan hun vader deed denken, en hielden de rest van de vakantie afstand. Maar ik, zo zegt hij me nu, was graag bij hem. Dus zaten wij samen in dat bootje.

Mijn vader is een man van principes. En ook al ben ik anders, herken ik mezelf in hem. En dat maakt me trots. Want hoewel ik keuzes maakte en maak die niet altijd de zijne zijn, ik denk vaak aan wat hij me meegaf.

Mijn vader is een man die hetzelfde wenste voor zijn dochters als voor zijn zoon, nooit heb ik het gevoel gehad minder kansen te krijgen. Altijd heb ik geweten dat een meisje niet minder waard is dan een jongen. Aangemoedigd werd ik, om mijn talenten volop te ontwikkelen. Als een eerder angstig en verlegen kind was ik soms wat bang voor zijn hevige standvastigheid, heil zoekend aan moeders rok. Hij werkte veel en hard, was vaak weg van huis. En kon me dan soms verbazen in hoe hij me toch zo goed leek te kennen.

Toen duidelijk werd dat ik vroedvrouw wilde worden, zocht hij samen met mij de weg.

Want mijn vader is een man die doorzet. Die ervan uitgaat dat als je iets wilt, dat je daarvoor moet gaan. Hij is degene die altijd enthousiast is als ik mij ontwikkel. Die mij juichend aanmoedigt om zeker naar Vlaanderen en zoveel jaar later naar Engeland te gaan. Voor eerst de verloskunde en vervolgens de trauma opleiding, want ja dat is echt iets voor jou!

En mijn vader is een man die kan coachen als geen ander. Dus belde hij me die ochtend aan de Eurostar, op weg naar Engeland. Tranen in mijn stem. Dat ik niet mee mocht omdat ik niet de juiste papieren op zak had. Zei hij dat het goed zou komen, zocht mee naar oplossingen. Hij instrueerde me, nadat ik met de trein van Brugge naar Brussel heen en weer ging, het nog eens te proberen. En hij gaf me, net voor de check-in, een laatste peptalk.

Even later, met één been in Engeland, hoorde ik hem nog een keer. Samen met de hele familie een zucht van opluchting slakend, dat de chaos die ik onbedoeld (weer) veroorzaakt had, ontward was. Want ook zij zijn er altijd en vanzelfsprekend als het nodig is.

Dankjewel papa

Om me te laten zien, meer dan het me te leren, hoe goed te doen in het leven.

Om me voor te leven voor dingen te gaan en zo mijn dromen waar te maken.

Om de eenvoud te eren, waar materie nut dient en niet andersom.

Om je (aanhoudende) pogingen mijn wiskundig en financieel inzicht te vergroten, wat helaas niet lukte.

Om het mopperend de berg op wandelen, als het amper ochtend was. Zo jouw liefde en ontzag voor de natuur delend.

Om mijn veerkracht, die ik in ons allemaal herken en die jij ons meegaf.

Om me uit de dagen te blijven groeien en ik zo steeds meer mijn eigen weg ga, ook al is deze vaak anders dan jij gedacht of gewild had. Waardoor ik leer, op mijn manier, deels los te komen van jouw pad en jouw ideeën.


En denk ik vaak aan je, als ik de kinderen (soms mopperend) mee wandelen neem. Als ik ze aanmoedig door te zetten en niet zomaar op te geven, hen prijs als het lukt.

En hoop ik vooral dat ze, net als ik, onthouden dat wie je bent en wat je doet zoveel meer waarde heeft dan wat je hebt.

110 keer bekeken