• Minke Siesling

‘Ik was vergeten hoe heerlijk het is mijn eigen gezelschap te zijn’

Bijgewerkt: jul 20

In een periode van diep verdriet, eenzaamheid en loslaten zei een vrouw mij: ‘als je dicht bij jezelf bent, ben je nooit alleen.’

Door tranen en onzekerheid heen zag ik haar standvastig geloven dat ík, ergens in al dat alleen, aanwezig was.


Ik denk hieraan als hij na twee dagen spelen met een vriendje zegt: ik mis hem mama. Bij thuiskomst moeten broer en zus dit gemis ontgelden. Tussen boos zijn, scheidsrechteren en troosten zeg ik iets tegen hem over het gevoel van intens samenzijn en de leegte achteraf. Hoe het de kunst is jezelf weer terug te vinden en hoe moeilijk ik dat soms ook vind. Even later trekt hij (on)kruid uit de tuin, iets agressiever en meer dan nodig waardoor mijn bloemenperkje er achteraf uitziet alsof hij uitgeschoten is met de grasmaaier. Maar trots ben ik op hem, dat kleine mannetje dat zichzelf zo hard tegenkomt, maar de weg naar huis al kent.


En nu zit ik, na een periode van intens contact met anderen, alleen op een bankje in een klein Nederlands haventje. Naast mij een man starend naar een geruisloze dobber in het water.

Ik heb mezelf tijd met mij gegund. Ik verwacht eenzaamheid en verdriet maar ik voel alleen maar rust en blijdschap. Wat een uitermate fijn gezelschap ben ik. Ik wandel al glimlachend rond en moet mezelf bijna tegenhouden om niet aan elke voorbijganger te vertellen hoe leuk ik het heb samen met mij.


Of zoals diezelfde raadgeefster me laatst toevertrouwde:

‘Ik was vergeten hoe heerlijk het is om mijn eigen gezelschap te zijn, wat een rust!’


En dat is het precies.

Ik ‘moet’ niks met mezelf. Ik moet niet luisteren, niet praten, niet koesteren, niet schipperen, niet overleggen, niet discussiëren, niet schoonmaken of lijstjes afwerken.

Het enige wat ik van mezelf lijk te moeten, is waken over zo nu en dan ‘kwaliteitstijd’ met mijn beste vriend:


Ik

21 keer bekeken