• Minke Siesling

'Hè hie hin heheuhen hie'

(= ge hebt gij geen geheugen, gij

= je hebt geen geheugen, jij)


Erg goed vind ik mezelf in het maken van to do lijstjes. Nog beter ben ik in het doorstrepen van dingen die ik heb gedaan. Helaas kan ik minder vaak doorstrepen dan ik zou willen, het (snel) uitvoeren van de klusjes kan ik iets minder goed.

Twee op drie is in theorie niet slecht, ware het niet dat ik (als ik een beetje kritisch wil zelfreflecteren) toch moet toegeven dat nummer drie net iets belangrijker lijkt dan de eerste twee.


Om hetgeen ik het liefste doe zo vaak mogelijk te kunnen doen, het doorstrepen van gedane zaken, probeer ik zoveel mogelijk klusjes op te breken in kleinere delen. Zo kan ik bijvoorbeeld opschrijven dat ik beneden moet schoonmaken. Veel leuker en doorstreepsgewijs meer voldoening gevend is het om hiervan afstoffen, stofzuigen en dweilen (wc en gang zijn uiteraard ook twee aparte onderdelen) te maken. Het benadrukt ook hoeveel het van mijn (uiterst kostbare, anders aan veel leukere dingen te spenderen) tijd het mij kost.


Als ik verder nadenk over waarom dit oplijstsysteem me zo nauw aan het hart ligt, kom ik tot twee hoofdconclusies. Allereerst voel ik klaarblijkelijk een grote nood om schouderklopjes uit te delen aan mijzelf. Het is een uiting van zelfliefde die me erg goed afgaat. En aangezien ik het mezelf klusgewijs niet al te moeilijk maak is de kritische stem over het algemeen minder aanwezig dan de milde stem. ‘Ondanks dat het druk was, heb je dit toch allemaal gedaan,’ ‘je was moe, maar kijk dat is toch maar af,’ ‘de kinderen sloegen elkaar de hersens in, maar dat halfuurtje tv gaf je net de mogelijkheid te koken en het speelgoed in de kast te gooien.’


De tweede conclusie is dat ik bij het vormen van mijn (kortetermijn) geheugen klaarblijkelijk een foetale off day had, erg sterk is dat deel in mijn hersenen niet. Dit in combinatie met dingen die ik allerliefst niet doe maakt dat ik ze, als ik ze niet al struisvogelgewijs vermijd, zeker vergeet. Ik bewonder eenieder met een brein die zo weinig kronkels lijkt te hebben, dat geen enkel (herinnerings-, struisvogel-, voorkomen van uitstelgedrag-) lijstje nodig is. Maar de dingen, na de vooropgestelde dag, week, maand, gewoonweg gedaan zijn.


Net als het gras me groener lijkt in iemand anders zijn hersenpan, komt de milde stem in mijzelf me te hulp. Want beter gemaaid hersengroengras lijkt misschien ideaal maar is wellicht niet goed opgewassen tegen de onvermijdelijke en niet in lijstjes te voorspellen chaos die ons leven opeens kan worden. Dus omarm ik mijn geheugenarme brein liefdevol en word ik blij van elk bericht om tuinen te laten verwilderen en bladeren te laten liggen. Want als chaos buiten de beste keuze blijkt, is een beetje wildernis in het hoofd wellicht ook iets om trots op te mogen zijn. Ik maak (hersen) biodiversiteit mee mogelijk.

Morgen schrijf ik ‘gras niet maaien’ en ‘bladeren laten liggen’ op elk lijstje en iedere post-it die ik liggen en hangen heb. Doorstreeps- en klusjesvermijdend- gewijs enorm voldoening gevend.

0 keer bekeken